Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Wyszukujesz frazę "rozmowy" wg kryterium: Temat


Wyświetlanie 1-2 z 2
Tytuł:
Introducing the first topic slot in Plautine dialogues
Przechodzenie do pierwszego tematu rozmowy w dialogach Plauta
Autorzy:
Berger, Łukasz
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/1879632.pdf
Data publikacji:
2016
Wydawca:
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II. Towarzystwo Naukowe KUL
Tematy:
Plaut
otwarcie konwersacyjne
pierwszy temat rozmowy
struktura dialogu
faza środkowa
Plautus
conversation opening
first topic slot
dialogue structure
medial phase
Opis:
Komediowe dialogi Plauta zdają się posiadać zewnętrzną strukturę zgodną z konwencjami codziennej rozmowy. W niniejszym artykule badane są mechanizmy przechodzenia z (rytualnej) fazy otwierającej do części dialogu zorientowanej na realizację celów konwersacyjnych, w której inicjator kontaktu wyjawia swoją motywację. W pierwszej kolejności pokrótce nakreśla się różnicę między tematem prowizorycznym (small talk) a właściwym pierwszym (niefatycznym) tematem rozmowy. Dalsza analiza Plautyńskiego korpusu ujawnia współwystępowanie różnych mechanizmów przejścia do fazy środkowej dialogu: od wieloturowych sekwencji wypowiedzi po model jednoturowy. Bardziej złożone negocjacje wokół miejsca wprowadzenia pierwszego tematu wydają się typowe dla symetrycznych interakcji między wysokimi postaciami pozostającymi w przyjacielskich relacjach. Bezpośrednie przejścia z kolei pojawiają się w dialogach między panem a niewolnikami lub agresywnymi i farsowymi wymianami między niskimi postaciami. Niektóre cytowane przypadki ponadto sugerują, że na wybór modelu przejścia ad rem mają wpływ także szerszy kontekst spotkania oraz względy dramaturgiczne (charakterystyka postaci, postęp akcji itp.). Wreszcie w artykule przewijają się uwagi dotyczące zjawiska językowej grzeczności, która wydaje się ściśle związana z wyborem stylu wprowadzenia pierwszego tematu.
The Plautine dialogues seem to be structured according to the conventions of naturally occurring conversation. This paper examines the transition devices from the (ritualistic) opening phase to the goal-oriented part, where the reason-for-the-talk is disclosed. Firstly, the difference between the phatic preliminary remarks (small talk) and the actual first topic is briefly discussed. Further on, the analysis of the Plautine corpus reveals various ways of making the transition to the medial phase: from multi-turn sequences to single-turn conversational moves. It is stated that the most complex negotiations over the first topic slot placement are a feature of symmetric interactions among high characters with friendly relations. Accordingly, more direct linguistic devices of introducing the reason-for-the-talk appear typically in slave-master dialogues or in aggressive or farcical exchanges between low characters. Some cases, moreover, show that also the wider context of interaction or the dramaturgical factors (depiction of a stock character, progression of the plot etc.) affects the election of the transition style. Finally, throughout the paper some tentative comments are made as well on the politeness issues strictly related to the selection of the linguistic tokens of introducing the first topic slot.
Źródło:
Roczniki Humanistyczne; 2016, 64, 3; 89-110
0035-7707
Pojawia się w:
Roczniki Humanistyczne
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
Tytuł:
Polskie Państwo Podziemne wobec propozycji rozmów polsko-białoruskich w latach 1941–1944
Autorzy:
Wysocki, Roman
Powiązania:
https://bibliotekanauki.pl/articles/624796.pdf
Data publikacji:
2019
Wydawca:
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Tematy:
Polish Underground State, Polish-Belarusian talks, Belarusian national movement, Radaslaŭ Astroŭski, Vaclaŭ Ivanoŭski
Polskie Państwo Podziemne, rozmowy polsko-białoruskie, białoruski ruch narodowy, Radosław Ostrowski, Wacław Iwanowski
Польская падпольная дзяржава, польска-беларускія перамовы, нацыянальны рух, Радаслаў Астроўскі, Вацлаў Іваноўскі, Ян Станкевіч
Opis:
This paper gives an account of the talks between the Polish Underground State and members of the Belarusian political communities over the years 1941–1944. Following the attack of the Third Reich on the Soviet Union, the Belarusians found themselves under German occupation, which had an impact both on the Polish Underground State structures and the Belarusian resistance movement. Convinced that the Third Reich was bound to fail, the two organisations should have allied themselves with each other on the premise of common objectives. Were they, however, able to break the deadlock on mutual animosity, distrust, bias, belittling and disparaging? The answer to that question lies in the remaining source material. Upon analysis of archival documents, it is possible to state that the Polish Underground State did not consider the Belarusian resistance movement as a potential partner for cooperation. The Poles maintained a rigid stance on the issue of pre-war borders, which determined the character of the dialogue between the Polish Underground and the Belarusian political environment. They also largely underestimated the resources of the Belarusian resistance, which might have played a key role in reversing the situation in the region. A group of Belarusian activists were persistent in their attempts to contact the Polish Underground State nevertheless. These were Vaclaŭ Ivanoŭski, Jan Stankievič, and Radaslaŭ Astroŭski. However, the talks were low-level and conducted on an irregular basis, and their character was exploratory rather than focusing on particular problems. They were thus futile from the very beginning. Improving Polish-Belarusian relations in the course of the war was an enormous challenge which neither of the parties could cope with, and which ultimately determined the fate of both nations in the post-war period.
Tematem artykułu są rozmowy prowadzone przez Polskie Państwo Podziemne z członkami białoruskich środowisk politycznych w latach 1941–1944. Po ataku III Rzeszy na ZSRR obszary zamieszkane przez Białorusinów znalazły się pod okupacją niemiecką. Zmieniło to sytuację zarówno działających na tym terenie struktur Polskiego Państwa Podziemnego, jak też białoruskiego ruchu narodowego. Przekonanie o nieuniknionej przegranej III Rzeszy powinno było rodzić świadomość wspólnoty celów. Czy potrafiono jednak wyjść z wcześniejszego impasu wzajemnych animozji, niedowierzań, uprzedzeń, lekceważenia i niedoceniania?. By uzyskać odpowiedź na to pytanie należy sięgnąć do zachowanego materiału źródłowego. Analiza dokumentów archiwalnych pozwala jednoznaczne stwierdzić, że Polskie Państwo Podziemne nie traktowało białoruskiego ruchu narodowego jako poważnego partnera. Jego członkowie stali na stanowisku utrzymania przedwojennych granic, co determinowało charakter prowadzonych rozmów. Nie doceniano też zaplecza białoruskiego ruchu narodowego, które mogło odegrać kluczową rolę w zmianie sytuacji politycznej w regionie. Mimo to grupka działaczy białoruskich stała na stanowisku porozumieniu z Polakami (Wacław Iwanowski, Jan Stankiewicz, Radosław Ostrowski), poszukiwała kontaktów z Polskim Państwem Podziemnym. Rozmowy miały charakter nieregularnych wymian zdań, prowadzonych na niskim szczeblu, raczej sondażowych niż problemowych. Takie podejście skazywało je na porażkę i sprawiło, że ułożenie relacji polsko-białoruskich w warunkach wojennych okazało się wyzwaniem, które przerosło obie strony, a także zaważyło na losach obu narodów po II wojnie światowej.
Тэмай дадзенага артыкула з’ яўляюцца перамовы, якія праводзіліся паміж Польскай падпольнай дзяржавай і членамі беларускіх палітычных суполак у перыяд 1941–1944 гг. Пасля нападзення Трэцяга рэйха на СССР тэрыторыі, на якіх пражывалі беларусы, трапілі пад нямецкую акупацыю. Гэта паўплывала як на дзейнасць Польскай падпольнай дзяржавы, так і на беларускі нацыянальны рух. Перакананне пра непазбежнае паражэнне Трэцяга рэйха павінна было прывесці да ўсведамлення агульнай мэты. Ці змаглі, аднак, зразумець польскі і беларускі бакі, што знаходзіліся ў тупіку ўзаемных варожасці, недаверу, прадузятасці, пагарды, недаацэньвання? Адказ на гэтае пытанне трэба шукаць у архіўных матэрыялах. Аналіз дакументаў дазволіў нам адназначна сцвердзіць, што Польская падпольная дзяржава не ставілася да беларускага нацыянальнага руху як да сапраўднага партнёра. Яе члены лічылі, што неабходна вярнуць даваенныя межы, што абумоўлівала характар усіх перагавораў з беларускім бокам. Неадпаведна быў ацэнены рэзерв беларускага нацыянальнага руху, які мог сыграць асноўную ролю ў змене палітычнага становішча ў рэгіёне. Нягледзячы на гэта група беларускіх дзеячоў была зацікаўлена пагадненнем з палякамі (Вацлаў Іваноўскі, Ян Станкевіч, Радаслаў Астроўскі) і спрабавала наладзіць зносіны з Польскай падпольнай дзяржавай. Гэтыя кантакты аднак не мелі рэгулярнага характару, праводзіліся на нізкім узроўні і з’ яўляліся хутчэй зборам інфармацыі, чым праблемнай дыскусіяй. Па прычыне такога падыходу загаддзя было вядома, што перамовы скончацца паразай. Узровень кантактаў сведчыў пра тое, што наладзіць польска-беларускія адносіны ў ваенных умовах было выклікам, які перавысіў магчымасці абодвух бакоў, а пасля другой сусветнай вайны паўплываў на лёс абодвух народаў
Źródło:
Studia Białorutenistyczne; 2019, 13
1898-0457
Pojawia się w:
Studia Białorutenistyczne
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
    Wyświetlanie 1-2 z 2

    Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies