Virtual water evaluation for grains products in Iran. Case study: pea and bean Ocena wirtualnej wody w produkcji ziarna w Iranie – przykład grochu i fasoli
Shortage of water is considered as one of the most important straits of agricultural development in Iran. The
main purpose of this study is to determine virtual water used to pea and bean production and water use efficiency,
select the best area for cultivating these two grains and find the virtual water budget for the aforementioned
grains. The results showed that among the three provinces main producers of pea in Iran, the highest virtual water
of pea belongs to Lorestan with 3534 dm3·kg–1 and the lowest belongs to West Azerbaijan with 2660 dm3·kg–1
in irrigated cultivation. Water use efficiency in irrigated cultivation in Kermanshah and West Azerbaijan are at
the same level; however, Kermanshah has enjoyed much more level of virtual water. For beans, the highest
amount of virtual water in irrigated cultivation belongs to Lorestan (3651 dm3·kg–1) and the lowest amount refers
to Markazi (2725 dm3·kg–1) and also the highest level of water use efficiency for this product refers to Markazi.
Also it was found that 160.15 mln m3 of water has been exported from the country water resources by these
products so virtual water budget for studied crops were negative.
Deficyt wody uznawany jest za jeden z najważniejszych problemów rozwoju rolnictwa w Iranie. Głównym
celem badań przedstawionych w pracy jest oznaczenie ilości wody wirtualnej zużywanej do produkcji grochu
i fasoli oraz wydajności zużycia wody, wybór najlepszych terenów do uprawy obu roślin i sporządzenie dla nich
bilansu wirtualnej wody. Uzyskane wyniki wykazały, że spośród trzech prowincji – głównych producentów grochu
w Iranie – największą objętość wirtualnej wody (3534 dm3·kg–1) zużywa się do nawadnianych upraw w Lorestanie,
a najmniejszą (2660 dm3·kg–1) – do nawadnianych upraw w prowincji Zachodni Azerbejdżan. Wydajność
zużycia wody w nawadnianych uprawach w Kermanshah i Zachodnim Azerbejdżanie była podobna,
a uprawy w Kermanshah cechowało większe zużycie wody wirtualnej. Do produkcji fasoli największą objętość
wirtualnej wody stwierdzono w Lorestanie (3651 dm3·kg–1), a najmniejszą w Markazi (2725 dm3·kg–1), gdzie
stwierdzono także największą wydajność zużycia wody. Obliczono także, że – eksportując te produkty roślinne –
wysłano za granicę 160,15 milionów m3 wody wirtualnej, skutkiem czego bilans wodny badanych upraw był
ujemny.
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies
Informacja
SZANOWNI CZYTELNICY!
UPRZEJMIE INFORMUJEMY, ŻE BIBLIOTEKA FUNKCJONUJE W NASTĘPUJĄCYCH GODZINACH:
Wypożyczalnia i Czytelnia Główna: poniedziałek – piątek od 9.00 do 19.00